กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 ร้องไห้อะไร
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า
ดูเหมือนฝนจะตกหนักขึ้น เม็ดแล้วเม็ดเล่ากระหน่ำลงบนร่มดังเปาะแปะ เสียงทึบ ๆ
ท้องฟ้ามืดครึ้มลงจนหมด เมฆดำม้วนตัวอยู่ ข้างถนนมีไฟถนนดวงหนึ่งสว่างอยู่
ท่ามกลางสายฝน แสงไฟซีดขาว อาคารผู้ป่วยในกับอาคารผู้ป่วยนอกที่ไม่ไกลนักต่างสว่างไสว หน้าต่างแต่ละบานเปิดไฟไว้
เสิ่นซางเหนียนนิ่งไปครู่ใหญ่ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เขาเหมือนจะเข้าใจสองประโยคนั้นได้ยากอยู่สักหน่อย เขาเชิดปีกหมวกขึ้นนิดหนึ่ง สายตาบังเอิญปะทะเข้ากับแววตาที่ทอดลงมาจากหางตาของเฉินจือจวนพอดี
เวลาในเสี้ยวนั้นราวกับหยุดนิ่ง
เสียงฝนกับแสงไฟหายไปหมด
ทั้งโลกเหลือเพียงคนตรงหน้า กับหัวใจของเสิ่นซางเหนียนที่เต้นตึกตัก