กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 ห่วงใยจนว้าวุ่น
“มือสวยน่ะหรือ” หวังเสียพูดซ้ำ “ง่ายจะตายไป เด็กสาวที่เล่นเปียโนมือสวยกันทั้งนั้น”
“อือ” เสิ่นซางเหนียนขานรับ
หลังวางสาย เขายืนอยู่ที่เดิมสองสามวินาที จ้องทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
จู่ ๆ เขาก็กดเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง
ระเบียงไม่ได้เปิดไฟ พอแสงจากโทรศัพท์มือถือสว่างขึ้น ก็สาดส่องไปทั่วใบหน้าของเสิ่นซางเหนียน
เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ราวกับตื่นเต้นอยู่บ้าง ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ แค่กดลงไปก็เปิดไอคอนสีเขียวอันนั้นได้
ปลายนิ้วหยุดนิ่งอยู่เต็ม ๆ ครึ่งนาที
ขนตายาวของเสิ่นซางเหนียนสั่นไหวเล็กน้อย เขาดึงนิ้วมือกลับ ปิดโทรศัพท์มือถือแล้วยัดใส่กระเป๋า
…