กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 40 ความคิดถึงที่เอ่อล้น
เฉินจือจวนไปล้างมือที่ห้องน้ำข้าง ๆ เป่ามือจนแห้งแล้วก็ออกมา
“ก็พูดมาสิ” สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน “ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร”
เฉินเซิ่นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ก็ไม่น่าอายจริงนั้นแหละ แต่พ่อกับแม่สติปัญญาปกติทั้งคู่ โอกาสที่จะเดาไม่ออกว่านายชอบเพื่อนชายวัยเด็กของนายเป็นศูนย์”
หลายครั้ง คนรอบข้างก็ไม่ได้คิดไปในทางรักร่วมเพศเลย
ขอแค่คิดใคร่ครวญสักนิด ใคร ๆ ก็มองออกว่าสิ่งที่เฉินจือจวนทำดีต่อเสิ่นซางเหนียนนั้นเกินกว่าคำว่าเพื่อน
เฉินจือจวนชะงักครู่หนึ่ง เลือกส้มหนึ่งลูกจากจานผลไม้ พลางปอกเปลือกพลางพูด “นายก็บอกไปว่าไม่รู้ ไม่ได้สืบมา”
เฉินเซิ่น “ได้”