กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 เก่งหรือไม่เก่ง
ตอนเฉินจือจวนตื่นขึ้นมาเป็นเวลาบ่ายสองโมง
เสียงฝนโปรยปรายด้านนอกดังเข้าหูเขาอย่างชัดเจน สมองที่ง่วงเหงาผ่านการพักผ่อนมาหลายชั่วโมง ตอนนี้กลับปลอดโปร่งเต็มที่แล้ว บ่ายแบบนี้นับว่าน่าอภิรมย์ยิ่ง
ตอนที่เขาลืมตาขึ้น ข้างหูมีเสียงลมหายใจเบา ๆ ของอีกคนหนึ่งดังมา
เฉินจือจวนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอี้ยวตัวมองไป
เสิ่นซางเหนียนกอดผ้าห่มผืนเล็กสีน้ำตาลไว้ หันหลังให้เขา
ระหว่างพวกเขาห่างกันประมาณครึ่งแขน ระยะแบบนี้คล้ายกับตอนมัธยมปลายตอนที่ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันมาก
ปกติเฉินจือจวนตื่นแล้วก็ลุกทันที แต่ครั้งนี้เขานอนต่ออีกสิบนาทีถึงลุกขึ้น