กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งจือเหมยถูกคำพูดนี้ของเซี่ยหว่านชิวอุดจนพูดไม่ออก นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดหน้าร่ำไห้โฮออกมาอีกครา
“แต่ว่าข้าทำตระกูลซ่งขายหน้าแล้ว บ้านเรามีตัวไร้ค่าที่ผู้ชายไม่เอาโผล่มา ต่อไปท่านแม่ก็คงเงยหน้าในหมู่บ้านไม่ได้อีกแล้ว ยังจะพลอยทำให้น้องสาวทั้งหลายหาตระกูลฝ่ายสามีดี ๆ ไม่ได้ไปด้วย ให้ข้าตายไปเสียเถอะ ตายไปแล้ว จะได้ไม่เป็นภาระให้ตระกูลฝ่ายแม่!”
ซ่งจือเหมยร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจยิ่งนัก พูดไปพูดมาก็คิดจะกระโดดแม่น้ำอีก
พวกเฝิงซื่อรีบช่วยกันฉุดรั้งร่างของนางเอาไว้ทั้งตัว
ซ่งจือเหมยกินไม่อิ่มมาตลอดทั้งปี เรี่ยวแรงจึงมีไม่มาก สู้พวกเฝิงซื่อไม่ไหว ได้แต่ซุกอยู่ในอ้อมอกของเฝิงซื่อแล้วร่ำไห้