กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเส้าหนิงมองออกว่าเซี่ยหว่านชิวกำลังทรมานอย่างมากในยามนี้ แต่เขากลับไม่กล้ารบกวน ได้แต่กัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่กัดกินถึงกระดูกนั้น
ราวสองชั่วยามต่อมา ในที่สุดเซี่ยหว่านชิวก็เก็บวิชาเข็ม
เพียงชั่วขณะเดียว ความอ่อนล้าของร่างกายก็เกือบทำให้นางล้มลงบนเตียง
โชคดีที่เฉินเส้าหนิงซึ่งตื่นเต้นกังวลได้ประคองร่างของนางไว้ทันเวลา
“หมอเซี่ย ท่านต้องเหนื่อยยากจริง ๆ ขาของข้านี่…”
เขามองเซี่ยหว่านชิวด้วยความเก้อเขินอยู่บ้าง ทั้งที่เวลานี้สิ่งที่ควรใส่ใจคือร่างกายของหมอเซี่ย แต่เขาก็ยังอดถามเรื่องขาของตนเองไม่ได้
เซี่ยหว่านชิวเหลือบมองเขาครั้งหนึ่ง เอ่ยเสียงเรียบว่า “ขาหายดีแล้ว เจ้าลุกขึ้นเดินเองสักสองสามรอบก็พอ”