กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครานี้ถึงคราวของเขาเอง เขาจึงต้องเลียนวิธีเสวยของอู่ไป๋
เพียงแต่ ลิ่วไป๋นึกขึ้นได้ว่าตระกูลซ่งยังมีน้องชายลูกพี่ลูกน้องผู้เป็นเจ้าของที่ดินอยู่ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใดและจะแย่งขนมแป้งของเขาไปกินอะไรกัน ครานี้เขาจำต้องซ่อนให้ดี
ลิ่วไป๋พัดให้เซี่ยหว่านชิวไปพลาง ครุ่นคิดในใจว่าจะซ่อนขนมแป้งครึ่งห่อนี้ไว้ที่ใด
ไม่ทันรู้ตัว เฝิงซื่อก็ตะโกนจากในห้องครัวว่า “ข้าวปลาเสร็จแล้ว กินข้าวได้แล้ว”
พอได้ยินเสียงนี้ คนทั้งตระกูลซ่งก็ตื่นเต้นกันขึ้นมาทันที
แม้แต่ซ่งเหล่าต้าก็อดเอ่ยถามไม่ได้ “ลูกสะใภ้ ค่ำนี้ทำอะไรกินอะไรกันหรือ หอมนัก!”
ลูกหลานตระกูลซ่งคนอื่น ๆ เมื่อได้ยินคำนี้ ต่างก็มองเฝิงซื่อด้วยสีหน้าคาดหวัง