กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เป็นความผิดของอู่ไป๋ หากข้าเอาขนมแป้งให้น้องชายลูกพี่ลูกน้องแต่เนิ่น ๆ ก็คงดี แต่ท่านแม่ ขนมแป้งนั้นอร่อยยิ่งนัก ปกติตัวข้าเองยังไม่กล้ากิน ต้องบอกได้ว่าข้าไม่อยากให้มันแก่น้องชายลูกพี่ลูกน้องเลยจริง ๆ”
เหอซื่อมองลูกชายด้วยความเจ็บใจ กล่าวว่า “ข้ารู้ ครั้งหน้าเจอเรื่องเช่นนี้ ขนมแป้งให้ไปก็ให้ไป เจ้าอย่าได้ต้องทนเจ็บเนื้อเจ็บตัวอีก ส่วนขนมแป้งนี้ ปกติข้าจะแสดงความกตัญญูต่อย่าของเจ้ามากขึ้นสักหน่อย ย่าของเจ้าย่อมยังนึกถึงบ้าง”
อู่ไป๋ฟังแล้วเหมือนเข้าใจแต่ก็ยังไม่กระจ่าง กล่าวว่า “ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว”