กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฝิงซื่อมองซ่งจือฉินด้วยสายตาที่เปี่ยมความหวัง แต่สายตานั้นกลับทำให้ซ่งจือฉินหัวเสียขึ้นมา
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้ากลับมาที่ตระกูลซ่งได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว พวกเจ้ายังจะให้ข้าอยู่กินข้าวที่นี่อีกหรือ เจ้าดูสิ ตระกูลซ่งทั้งบ้านเต็มไปด้วยโคลน ข้าทนลำบากเช่นนี้ก็แล้วไป แต่ผิงผิงของเราเป็นถึงนายน้อยแห่งตระกูลเจ้าที่ดิน เขาไม่ชินกับเรื่องแบบนี้หรอก”
“พอเถอะ อย่าพูดมากเลย ในเมื่อตระกูลซ่งมีเนื้อก็รีบเอามาให้ข้า ต่อไปข้าจะกลับมาบ่อย ๆ ให้พวกเจ้าได้อาศัยบารมีของข้า”
เฝิงซื่อถึงกับพูดไม่ออก ลิ่วอินกลับมาครั้งไหนแล้วให้พวกเขาได้อาศัยบารมีเล่า