กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเซี่ยหว่านชิวส่งสายตาชื่นชมไปยังซ่งเหล่าต้าแล้ว นางก็หันไปมองซ่งเหล่าลิ่วพลางกล่าวว่า “ตะวันขึ้นสูงถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังไม่รีบลงไร่ไปทำงานอีกหรือ”
คำพูดเต็มท้องของซ่งเหล่าลิ่วทำได้เพียงกลืนกลับลงไป อย่างไรก็ไม่มีผู้ใดคอยควบคุมเขา หากเขาขี้เกียจอยู่ในไร่ก็ไม่มีผู้ใดรู้
ผู้ใดจะรู้ว่าเพียงประโยคถัดไปของเซี่ยหว่านชิว ก็ทำให้ความหวังทั้งหมดของเขาพังทลายลง
“เหล่าอู่ เจ้าไปคอยดูแลน้องหกของเจ้า หากกล้าขี้เกียจก็ลงมือตบได้เลย หากเป็นเพราะขี้เกียจแล้วถูกพระโพธิสัตว์ลงโทษมา ตระกูลซ่งของเรารับผิดชอบไม่ไหวหรอก”