กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่ก่อนออกจากประตู เขายังคงปลอบข่งซื่อด้วยถ้อยคำอ่อนโยนอยู่ครู่หนึ่ง
“ลูกสะใภ้ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้ เจ้าจงนอนหลับให้สบายเถิด”
เมื่อเห็นข่งซื่อขานรับอย่างไม่ใคร่พอใจแล้วพลิกตัวเข้านอน ซ่งเหล่าลิ่วจึงออกจากเรือน หมายจะสั่งสอนคนพวกนี้เสียให้เข็ด
พอเขาเปิดกลอนประตูด้วยความโกรธจัด ก็ปะทะเข้ากับสายตาสมน้ำหน้าของพี่สะใภ้ทั้งสองพอดี
ความโกรธของซ่งเหล่าลิ่วพลันยิ่งทวีขึ้น “พี่สะใภ้สี่ พี่สะใภ้ห้า พวกเจ้าเป็นถึงพี่สะใภ้ ตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ วิ่งมาส่งเสียงเอะอะที่เรือนที่หกของพวกข้าเพื่ออะไรกัน หากไม่พูดให้ชัดเจน ข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้เป็นอันขาด”