เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 299 ข้ออ้าง
“จริง ๆ แล้ว... ก็ไม่ถือว่าสายไปหรอกนะ”
“อะไรนะ”
เมื่อได้ยินคำตอบของหนูน้อยหมวกแดง บุคลิกที่สองก็หันศีรษะกลับมา มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
หนูน้อยหมวกแดงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายเธอ สองมือยันไว้บนหัวเข่า สีหน้าจริงจังราวกับกำลังปรึกษาเรื่องใหญ่โตอะไรอยู่ “ถ้าเธอไม่อยากถูกพรานมองว่าเป็นตัวอันตรายล่ะก็ ตอนนี้ก็ไปหาเขาแล้วพูดคุยกันต่อหน้าให้เคลียร์สิ”
บุคลิกที่สองใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางขมวดคิ้ว ในใจผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน แล้วเมื่อกี้เธอไม่ได้บอกว่าต้องเชื่อใจพรานหรอกเหรอ ไม่ได้บอกว่าต้องฟังคำสั่งพรานให้รออยู่กับที่หรอกเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ” หนูน้อยหมวกแดงพยักหน้า เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม “แต่คนที่ไปคือเธอ ไม่ใช่ฉันนี่ พรานสั่งให้แค่ฉันอยู่ต่อ ไม่ได้ห้ามไม่ให้เธอไปเสียหน่อย”
“ถึงตอนนั้นต่อให้เขาเอาเรื่องขึ้นมา ฉันก็สามารถโยนความผิดให้เธอได้อย่างชอบธรรมเต็มที่” หนูน้อยหมวกแดงหักนิ้วนับไปพลางคำนวณไปพลาง “ยังไงฉันก็อยู่ที่นี่รอจริง ๆ นี่นา”