0251

⬢⬢⬢

ตอนที่ 230 เจอตัวนายแล้ว!

โลงเงินลอยขึ้นจากเนินเขาอย่างช้า ๆ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ มันลอยผ่านหลังคาบ้านที่ยังคงลุกไหม้เหล่านั้น กระทั่งร่อนลงบนลานว่างตรงหน้าพรานในที่สุด

สือทัวหลี่ก้าวไปข้างหน้า ฝ่ามือทาบลงบนรอยต่อของฝาโลง หงส์เงินละลายเปิดออกเป็นช่องหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกของนักเป่าขลุ่ย

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากอะไร แสงไฟสีส้มอมแดงก็สะท้อนลงบนเรตินาของเขาเสียแล้ว

ภาพลวง โรงละครไม้ขีดไฟ

เครื่องฉายภาพรุ่นเก่าส่งเสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบา ลำแสงทอดประกายทรงวงรีลงบนเวที

นักเป่าขลุ่ยพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในโรงละครแปลกตาแห่งหนึ่ง ใต้เท้าคือพรมสีแดงเข้ม เหนือศีรษะคือเพดานโดมที่เต็มไปด้วยฝุ่น

เพียงแต่สิ่งที่ต่างจากคนอื่นก็คือ สองมือของเขาถูกห่วงโซ่ตรวนเหล็กที่ยื่นออกมาจากเก้าอี้พันธนาการไว้กับที่วางแขน ทำให้เก้าอี้กำมะหยี่ที่ควรจะนั่งสบายตัวนี้ ดูเหมือนเก้าอี้ไฟฟ้าสำหรับสอบปากคำนักโทษในยามนี้เสียมากกว่า

“ที่... ที่นี่มันที่บ้าอะไรกัน?!”