0150

⬢⬢⬢

ตอนที่ 136 หลบหนี

โลกแห่งความจริง นครหลวงคาเซินเต๋อลา

สโนว์ลืมตาขึ้น

ไม้ขีดไฟบนปลายนิ้วมอดแสงสุดท้ายลงพอดี ก่อนกลายเป็นเถ้าถ่านชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นลงมา เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมในท่าทางที่เพิ่งจุดไม้ขีด ดวงตาขวาจ้องเขม็งไปยังกำแพงหินว่างเปล่าเบื้องหน้า

สีหน้าบนใบหน้านั้นแข็งทื่อราวกับก้อนหิน

“...ก็ดี” เขาพึมพำทวนคำพูดที่ตนเพิ่งเค้นออกมาในภาพลวงซ้ำอีกรอบ น้ำเสียงแฝงความเลื่อนลอยแบบ ‘นี่กูพูดบ้าอะไรออกไปวะ’

จากนั้นเขาก็ก้มหน้า มองโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยกระดาษหนังแกะ

ตอนนี้กระดาษหนังแกะเหล่านี้วางซ้อนกันเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ตรงนั้นราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ รอให้ถูกส่งไปถึงมือนีฟในวันพรุ่งนี้ รอให้น้องสาวที่วัน ๆ เอาแต่กินขนมอ่านนิยายคนนั้นนั่งหาวพลางประทับตรามั่วซั่วไปพลาง

เขาเขียนมาตลอดทั้งวัน