0123

⬢⬢⬢

ตอนที่ 120 ลากลงน้ำ

สือทัวหลี่พิงกำแพงหินอันเย็นเยียบ จนกระทั่งแสงรำไรยามรุ่งอรุณส่องลอดหน้าต่างสูงเข้ามา ขับไล่ความหนักอึ้งไปได้บ้าง อีกทั้งยังส่องสว่างประกายตาที่รวมตัวขึ้นใหม่อีกครั้ง

แม้เรื่องที่มาฉีเก๋อร์ไม่อาจสืบค้นอดีตอันสับสนวุ่นวายของเขาจะชวนให้หดหู่ ทว่ามันก็ชี้ไปสู่อีกเส้นทางหนึ่ง นั่นคือไปทวงคำตอบจากตนเอง ออกล่านายพรานทองเงิน!

ความคิดนี้หาใช่เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ

ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะข่มความวู่วามที่อยากฆ่าตัวตายเพื่อเริ่มใหม่ทันทีแล้วเลือกอยู่เผชิญหน้ากับความเป็นจริง ในตอนที่ถูกนายพรานทองเงินมัด รื้อค้นทรัพย์สิน และคาดเดาได้ว่าพวกมันสืบทอดความทรงจำไปมากกว่า ตลอดจนตอนที่เขาฟัง “ตัวเอง” ที่เป็นโลหะทั้งสองคนนั้น “เกลี้ยกล่อม” ตนด้วยน้ำเสียงที่แทบจะเรียกได้ว่าเวทนา... ความคิดนี้ก็ได้ถูกฝังลงไปเงียบ ๆ ราวกับเมล็ดพันธุ์เถาวัลย์พิษแล้ว

เมื่อเทียบกับการหลบหนีการตามล่าหรือตั้งรับอย่างเฉยเมยแล้ว นี่เข้ากับสไตล์ของเขามากกว่า นั่นคือเปลี่ยนภัยคุกคามให้กลายเป็นโอกาส รีดเค้นคุณค่าของเหยื่อจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

แน่นอนว่านี่ไม่ต่างอะไรกับการขอยืมหนังเสือ เป็นการล่าที่มีความเสี่ยงสูงสุด ฝ่ายตรงข้ามคือร่างจำลองโลหะสองร่างที่เข้าใจเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง แข็งแกร่งกว่า และยังมีแบบแผนความคิดของ “พราน” เหมือนกันอีกด้วย