เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 87 เปิดสติปัญญา
สือทัวหลี่ย่อมสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของหนูน้อยหมวกแดง คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นมาทันที
แค่เลือดเพียงนิดเดียว... ก็ย้อมแววตาของฉันไปได้แล้วงั้นเหรอ
ก่อนหน้านี้ใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีความคิดทำนองนี้—การป้อนเลือดเนื้อของตนเองให้หนูน้อยหมวกแดงกิน เพื่อดูว่าจะสามารถ “สกัด” เศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปของตนออกมาได้หรือไม่ แต่ความคิดนี้เพิ่งจะผุดวาบขึ้นมาก็ถูกเขาปัดตกไปอย่างสิ้นเชิง
เขารู้ดีแก่ใจว่าตนเองเป็น “ตัวอะไร” คนบ้าที่ถูกความตายขัดเกลาจนเย็นชา ขี้ระแวง กระหายการควบคุมอย่างรุนแรง และไม่เลือกวิธีการเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ส่วนลึกในจิตใจซุกซ่อนความบ้าคลั่งที่ไม่ยอมศิโรราบต่อการควบคุมใด ๆ ไว้อย่างเด็ดขาด
หากปล่อยให้หนูน้อยหมวกแดงสืบทอดวิธีคิดและตรรกะการกระทำในความทรงจำของเขาไป รวมกับพลังแห่งบาปต้นกำเนิด “บาปตะกละ” อันน่าสะพรึงกลัวเดิมทีของเธอแล้วล่ะก็...
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการสร้างดาวข่มขั้นสุดยอดที่ล่วงรู้จุดอ่อนของตนดีที่สุด ซ้ำยังมีพลังเหนือกว่าตนไปไกลลิบขึ้นมาให้ตัวเองเลย
อีกด้านหนึ่ง เขามั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหนูน้อยหมวกแดงที่ติดเชื้อแก่นแท้แห่งนิสัยของเขาไป จะไม่มีทางทนรับ “การควบคุม” หรือ “คำสั่ง” จากผู้ใดได้อย่างแน่นอน