0087

⬢⬢⬢

ตอนที่ 84 ร่วงหล่น

สือทัวหลี่ค่อย ๆ ยืดตัวตรง ปาดหยดโคลนเย็นเยียบที่กระเซ็นเปรอะใบหน้า เขามองดูหนูน้อยหมวกแดงข้างกายที่แม้จะกำกระบี่กิ่งทองไว้แน่นแต่ลมหายใจก็เริ่มกระชั้นถี่เล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังร่างรวมเนื้อหนังเบื้องหน้าที่แผ่จิตมุ่งร้ายออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“เอาเถอะ...” เขากระซิบพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงไม่อาจจับเค้าความหวาดกลัวได้ มีเพียงความสงบนิ่งราวกับยอมรับชะตากรรมที่เจือปนด้วยความหงุดหงิดอย่างยิ่งและความรู้สึกไร้สาระอยู่อีกส่วนหนึ่ง

“ขอโทษด้วยนะสโนว์ ต่อไปนี้ฉันจะไม่บ่นว่านาย ‘น่าเบื่อ’ อีกแล้ว”

สือทัวหลี่เสียบปืนลูกกวาดในมือที่แทบจะว่างเปล่ากลับเข้าที่เอว แล้วเหลือบมองขวดระเบิดเพลิงสองขวดสุดท้ายที่เหลืออยู่ในถุงหนังข้างเอว

กระสุนธรรมดาสำหรับสัตว์ประหลาดร่างยักษ์เบื้องหน้าที่หลอมรวมขึ้นจากแรงพยาบาทและเนื้อหนังนับไม่ถ้วน คงไม่อาจนับว่าเป็นการสะกิดให้คันได้ด้วยซ้ำ

เขาจุดเชื้อไฟ จุดประกายผ้า แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของแขนขว้างออกไปทางกำแพงเนื้อหนังที่ขวางอยู่เบื้องหน้าอย่างสุดกำลัง!

ขวดระเบิดเพลิงวาดวิถีโค้งพ่นควันดำกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังสีข้างที่ปกคลุมด้วยขนนกเปรอะเปื้อนของ “หงส์เทียม” ดูท่ากำลังจะพุ่งชนเข้าเป้า—