0020

⬢⬢⬢

ตอนที่ 20 สยบ

เวลาคล้ายหยุดนิ่งลง

สือทัวหลี่กลั้นหายใจ มองดูมือน้อยที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดและความชั่วร้าย ยื่นไปหาลูกกวาดชำระล้างที่เปล่งแสงริบหรี่ในฝ่ามือของหุ่นเชิดอย่างช้า ๆ

ปลายนิ้วสัมผัสโดน

หนูน้อยหมวกแดงหยิบลูกกวาดขึ้นมาหนึ่งเม็ด เอียงคอ ใช้ดวงตาคู่นั้นที่ยังคงหลงเหลือความสับสน ทว่าส่วนใหญ่ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณอันลึกซึ้ง พินิจมองสิ่งของที่แตกต่างจาก “ลูกกวาดบาป” ซึ่งกลืนกินไปก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

จากนั้น เธอจึงค่อย ๆ ส่งลูกกวาดเข้าปาก

หนึ่งวินาที สองวินาที…

เธอเคี้ยวไปหนึ่งที

วินาทีถัดมา ทั่วทั้งร่างของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า สีแดงชาดอันบ้าคลั่งและความหิวโหยอันเย็นเยียบในดวงตาลดถอยลงดั่งกระแสน้ำ แม้จะยังไม่เหมือนมนุษย์ปกติ ทว่ากลับฟื้นคืนสู่ความไร้เดียงสาบริสุทธิ์เยี่ยงเด็กประหนึ่งยังไม่ประสีประสา