0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 การปราศรัย

เตาไฟของโรงตีเหล็กไม่เคยมอดดับตลอดทั้งปี ทว่าในยามนี้กลับดูมืดมนสลัวลงเป็นพิเศษ

เฒ่าช่างตีเหล็กเกอลู่หมู่เป็นชายชรากล้ามเนื้อเป็นมัดและเงียบขรึม ผิวสีทองแดงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟลวก

เขาฟังการบอกเล่าอย่างรวบรัดของสือทัวหลี่ (โดยปกปิดเรื่องดวงวิญญาณและรายละเอียดบางส่วนเอาไว้) พลางมองก้อนเงินกับคำสั่งที่บาทหลวงฮันส์ให้ผู้ช่วยพิธีนำมาส่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยพลันปกคลุมด้วยเมฆหมอกทึบ

“อาวุธเงินงั้นหรือ เอาไปรับมือกับสัตว์ประหลาดกินคนในป่านั่นเนี่ยนะ” เสียงของเกอลู่หมู่เสียดสีเหมือนกระดาษทราย “ฮันเตอร์ เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม เจ้าสิ่งนั้น…แม้แต่ปืนยังยิงไม่ตาย ใช้มีดเงินจะมีประโยชน์อะไร”

“อาวุธธรรมดาทำอันตรายรากเหง้าของมันไม่ได้ มีเพียงเงินเท่านั้นที่จะชำระล้างมันได้อย่างหมดจด”

สือทัวหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “นี่เป็นวิธีเดียวที่จะฆ่ามันได้ พวกเราต้องการหัวลูกศร หัวหอก ทางที่ดีที่สุดคือสิ่งที่ขว้างหรือโจมตีระยะไกลได้! แล้วยังต้องมีอาวุธระยะประชิดที่ทำอันตรายมันได้อีกด้วย!”

เกอลู่หมู่หยิบเหรียญเงินขึ้นมาเหรียญหนึ่ง ชั่งน้ำหนักในมือดูเล็กน้อย แล้วมองก้อนเงินอันน่าเวทนานั้นพลางส่ายหน้า “เงินแค่นี้ต่อให้หลอมทั้งหมด ก็ทำอะไรได้ไม่มาก อย่างมากก็หัวลูกศรสิบกว่าดอก มีดสั้นไม่กี่เล่มก็เต็มกลืนแล้ว จะพอทำอะไร สะกิดให้สัตว์ประหลาดนั่นคันหรือ”

สือทัวหลี่มองก้อนเงินจำนวนนั้น ใจก็ดิ่งวูบลงไปเช่นกัน มันน้อยเกินไปจริง ๆ