กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 107 รับเงินเดือน
จื่อเหนียงมาจริงๆ ด้วย!
เกาหยานกลับรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย นี่เป็นความเกรงขามที่จื่อเหนียงเคยฝังลึกอยู่ในใจเขามาก่อน
ตอนนี้เมื่อขี่หลังเสือแล้ว ก็จำต้องทำใจกล้าปั้นน้ำเป็นตัวต่อไป
“ผมแค่หาข้ออ้างน่ะครับ จริงๆ แล้วผมสงสัยว่าเขาเป็นผู้หลบหนีคดี เลยอยากจะสอบปากคำเขาสักหน่อย”
“หืม? สารวัตรตำรวจเป็นคนส่งคุณมาสินะ จริงๆ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก ตัดคำว่าสงสัยทิ้งไปซะ ปัญหาก็จะได้รับการแก้ไขแล้ว”
อวี๋จื้อหย่งในตอนนี้รู้สึกเย็นวาบไปถึงหัวใจ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
นอนอยู่บนเตียงดีๆ ภัยก็พุ่งลงมาจากฟ้า
วันนี้ดูจากสถานการณ์แล้ว พนักงานต้อนรับคงมองว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่นอีกแล้ว