กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 83 สุสานขบวนรถไฟ
แม้ฉางหมิงจะคุ้นชินกับความเป็นความตายในวันสิ้นโลกแล้ว แต่พอเห็นเรื่องกินต้นขาในคำเดียว เขาก็ยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่บ้าง
ท้ายที่สุด กลิ่นเหม็นบูดจากตัวคนนั้นก็ฉุนเกินทน อย่างน้อยก็ล้างตัวก่อนกินสิ! ไม่ใช่ว่าในครัวไม่มีน้ำสักหน่อย
ฉางหมิงมองตุ๊กตาด้วยสายตาซับซ้อน
เขาสะบัดมือ ปลดใยแมงมุมที่พันร่างซ่งไห่เทาออก
“เอาเท่านี้แหละ!” ฉางหมิงมองสหายร่วมทางของซ่งไห่เทาที่อยู่ด้านข้าง ก่อนพูดต่อ “พวกนายลากเขาออกไปเถอะ จะรอดไหมก็แล้วแต่ชะตาของเขา”
หูจื่อกับเกาเลี่ยงอยากออกไปจากที่นี่ตั้งแต่ตอนหลินเมิ่งจากไปแล้ว
แต่ไม่ได้รับอนุญาตจึงไม่กล้าถาม
คำพูดของฉางหมิงครั้งนี้นับว่าเป็นใบผ่านทางให้พวกเขา