กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 38 กล้าหมายตาสิ่งของของฉันงั้นรึ?
“นี่... เป็ดอบกรอบตัวนี้ให้ฉันเหรอ?”
หลูจันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ มันตกพื้นก็ไม่เป็นไรนี่นา ไม่ได้ตกใส่กองอุจจาระเสียหน่อย
ในวันสิ้นโลกที่สามารถหาของกินแบบนี้ได้ มันแทบไม่ต่างอะไรกับอาหารเลิศรสจากภูเขาและทะเล
เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ด้วยความสามารถของหลูจัน การได้กินเนื้อก็ทำได้เพียงลิ้มรสจากข้าวกล่องเท่านั้น มื้อหนึ่งมีไม่กี่ชิ้นและน้อยมาก
การได้เป็ดทั้งตัวแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการได้ฉลองปีใหม่
“เกรงใจจังเลย” หลูจันรับเป็ดอบกรอบมาโดยไม่มีท่าทีปฏิเสธ คนหน้าบางไม่มีวันได้กินของดีหรอก
การถือตัวจนเกินไปสุดท้ายคนที่ลำบากก็คือตัวเอง ดูอย่างหลิวเต๋อเป่าที่ไปเข้าห้องน้ำนั่นสิถึงจะเข้าใจ