กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 286 ความเศร้าเจือจาง
ทั้งสิบสี่คนขึ้นรถไฟลอยฟ้า เมื่อมาถึงทางหลวงชั้นบนแล้วจึงพบว่าตึกสูง 66 ชั้นก็ไม่ได้สูงอะไรนัก เพราะอาคารส่วนใหญ่สูงกว่าร้อยชั้นทั้งนั้น
“เพราะต้องรองรับคนให้ได้มากขึ้นเหรอ? ทำไมบ้านที่นี่ถึงสูงขนาดนี้?”
ตอนนั่งรถ ฟ่านเจียเหวินไม่กล้ามองลงไปข้างล่างเลย เอาแต่เบียดตัวติดซูซี
ซูซีกอดเขาไว้แล้วพูดว่า “ถ้าเป็นคนกลัวความสูง คงคอหักตายไปแล้ว”
คำพูดนี้มันช่างนรกจริง ๆ
ตอนถือบัตรห้องพักไปแตะเพื่อเข้าอาคาร ก็เจอกับทีมหม้อชามกะละมังกกลุ่มเล็กเข้าพอดี
“นี่พวกคุณปฏิบัติต่อคนใจดีแบบนี้เหรอ? พวกเราช่วยคนมาไม่น้อยเลยนะ!”
“น่าผิดหวังจริง ๆ พวกคุณทำเกินไปแล้ว”
“พวกเราเข้าร่วมการต่อสู้ขนาดใหญ่มาไม่น้อย แถมยังเสียสละเพื่อนร่วมทีมไปเพราะเรื่องนี้ด้วย…”