กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 180 ใกล้จะขาดตลาดแล้ว
จางเสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยว่า “ซอมบี้ที่พวกเขาเลี้ยงไว้ไม่มีสติจริง ๆ ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนั้นคงไม่ต้องใช้เชือกมากมายมัดแฟนสาวไว้ เชือกเสียดสีกระดูกจนฝังเข้าไปแล้ว ส่วนพ่อแม่ที่ปล่อยลูกไว้ก็อยู่ห่างจากเด็ก ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขาเลย พวกเขาเองก็รู้ดีว่ามันอันตราย เพียงแต่ยังอยากทำตามความเห็นแก่ตัวของตัวเองเท่านั้น”
แบบนี้เรียกว่าความรักด้วยหรือ?
ทุกคนเงียบลง
มันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
หลิวหยางเองก็เพิ่งตระหนักได้ว่ามันน่ากลัว “ถ้าอย่างนั้น การเลือกปล่อยมือก็เป็นความรักอย่างหนึ่งเหมือนกัน” การเฝ้ามองคนในครอบครัวกลายเป็นแบบนี้ แท้จริงแล้วก็เป็นการทรมานอย่างหนึ่ง
หากลองสลับมุมมองกัน