บทที่ 174 เสมอกันงั้นเหรอ?

บทที่ 174 เสมอกันงั้นเหรอ?

ฟึ่บ

ดิ่งลงมาจากกำแพงเหล็กกล้าที่สูงกว่าร้อยเมตร หยางติ้งเทียนยกมือขวาขึ้น ควบแน่นทวนอัสนีสยบอเวจีขึ้นมาทันที แล้วแทงทะลวงเวหาเข้าใส่หยวนป้าพร้อมจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว

ศัตรูบุกมาประชิดถึงใต้กำแพงเมืองแล้ว จะให้คุกเข่าอ้อนวอนขอให้พวกมันถอยทัพไปหรือไง?

สันติภาพไม่เคยได้มาจากการร้องขอ หากแต่ต้องสู้เพื่อให้ได้มา ต้องหล่อหลอมขึ้นด้วยหยาดเลือดและศีรษะของศัตรู ไม่มีอะไรต้องกลัว ลุยให้แหลกก็จบ

ดุดัน

ดุดันเกินไปแล้ว

เหล่าทหารบนกำแพงเมืองได้รับแรงกระตุ้นจากหยางติ้งเทียนในพริบตา เลือดในกายของแต่ละคนพลุ่งพล่านเดือดพล่าน ต่างพากันกระชับอาวุธยุทโธปกรณ์ในมือแน่น