บทที่ 146 พวกเรามารับนายแล้ว

บทที่ 146 พวกเรามารับนายแล้ว

ถ่าม่านคิดมากไปเองอย่างเห็นได้ชัด

แม้หยางติ้งเทียนจะสู้ได้บ้าบิ่นเพียงใด แต่เขาก็ไม่ได้ไร้สมอง

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ

เสียงกระแสไฟฟ้าแล่นดังระงม พลังอัสนีที่ไร้รูปในฟ้าดินพลันรวมตัว หลอมรวมเข้ากับพลังวิญญาณของหยางติ้งเทียน กลายเป็นเส้นสายอัสนีเส้นจิ๋วพุ่งกระจายออกไปรอบทิศทาง

พันกลชักนำสายฟ้าระเบิดออก

วินาทีถัดมา หยางติ้งเทียนที่พุ่งไปข้างหน้าพลันเอียงตัวหลบเล็กน้อย ลูกศรยาวที่เรืองแสงวิญญาณพุ่งเฉียดเครื่องแบบทหารของเขาไป ก่อนจะปักทะลุเข้าไปในพงไพรด้านหลัง

จากนั้น ร่างของเขาก็หงายไปด้านหลังอย่างฉับพลัน ลำตัวท่อนบนและท่อนล่างแทบจะตั้งฉากเก้าสิบองศา หลบลูกศรยาวสองดอกที่พุ่งจู่โจมเข้ามาตรงหน้า