บทที่ 125 แดนลับคงหลิง พลังรบพุ่งทะยาน

บทที่ 125 แดนลับคงหลิง พลังรบพุ่งทะยาน

หืม?

หลังจากทะลุผ่านแสงสีขาวเข้ามา หยางติ้งเทียนที่ร่อนลงแตะพื้นก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

มันไม่เหมือนกับที่จินตนาการไว้สักเท่าไร ทั้งมิติมีขนาดเท่าสนามฟุตบอลเท่านั้น

นอกจากต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าที่เหี่ยวเฉาตายไปไม่รู้กี่ปีแล้ว ก็ไม่มีดอกไม้หรือต้นหญ้าอื่นใดอีก ให้ความรู้สึกเวิ้งว้างว่างเปล่าและรกร้างอย่างยิ่ง

"โล่งโจ้งได้ใจจริงๆ"

หยางติ้งเทียนพึมพำ

แต่ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นความแตกต่าง สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก แม้กระทั่งกลิ่นอายสังหารคาวเลือดที่ควบแน่นจากการฝึกฝนวิชาแปดทิศสยบอเวจีก็ยังสงบนิ่งลง

ฟู่

หลังสูดหายใจเข้าลึกๆ หยางติ้งเทียนก็ก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นอย่างรวดเร็ว