บทที่ 108 บดขยี้ด้วยไอคิว

บทที่ 108 บดขยี้ด้วยไอคิว

เผ่นแล้ว

ยังไม่ทันที่วิชาลับของสวี่ซื่อหัวจะเสร็จสมบูรณ์ หยางติ้งเทียนกับฟางเจิ้นหนานก็หันหลังขวับ คนหนึ่งประกายสายฟ้าพลุ่งพล่านใต้ฝ่าเท้า อีกคนมีลมหมุนวนรอบกาย เผ่นแน่บหายวับไปในพริบตา

ฟางเจิ้นหนานที่ร่างชุ่มไปด้วยเลือดเหลือบมองหยางติ้งเทียนพลางเอ่ยอย่างทึ่งๆ "สมกับเป็นพี่ใหญ่ เผ่นเร็วกว่าผมซะอีก เจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ"

หยางติ้งเทียนถึงกับพูดไม่ออก

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฮ่องเต้ในยุคโบราณถึงชอบพวกขุนนางกังฉินกันนัก ก็เพราะคนพวกนั้นพูดจาน่าฟังไงล่ะ ลองฟังไอ้หมอนี่ชมคนสิ ดันใช้คำว่าเจ้าเล่ห์เพทุบายเนี่ยนะ

"ทางนี้"

"ได้"

เพียงชั่วพริบตาก็ห่างออกไปหลายร้อยเมตร หยางติ้งเทียนพาฟางเจิ้นหนานเลี้ยวหักมุม พุ่งเข้าไปในป่าทึบ แล้วเงาร่างก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว