บทที่ 104 นี่ฝีมือคุณย่าของผม

บทที่ 104 นี่ฝีมือคุณย่าของผม

ฟึ่บ

หยางติ้งเทียนวางตะเกียบลงแล้วหันไปมองร้อยตรีนายนั้น พลางเอ่ยถามเสียงเบา "คิดถึงบ้านเหรอ"

"รองหัวหน้าครับ"

ร้อยตรีนายนั้นเงยหน้าขึ้นและอธิบายเสียงแผ่ว "กับข้าวไม่กี่จานนี้ มะ...เหมือนจะเป็นฝีมือคุณย่าของผมครับ"

หืม?

สิ้นเสียงนั้น โรงอาหารก็พลันเงียบสงบลง สายตาของทหารทุกคนต่างหันมองมาเป็นตาเดียว

"ผมไม่ได้กินมาสองปีแล้ว แต่รสชาตินี้มันเหมือนจริงๆ ครับ"

"ท่านอายุมากแล้ว ลิ้นรับรสเลยเสื่อมถอยไปบ้าง เวลาผัดกับข้าวมักจะรู้สึกว่าจืดไป ก็เลยชอบใส่เกลือเยอะเป็นพิเศษ กินแล้วจะเค็มมาก"

"ปลาจานนี้ก็เหมือนกัน ท่านกลัวว่าก้างปลาจะติดคอผม ทุกครั้งจึงสวมแว่นสายตายาวคอยแกะก้างปลาออกจนหมด แต่เพราะมือไม้ไม่ค่อยคล่อง เนื้อปลาเลยจะเละไปหมด"