บทที่ 91 สุดโต่งย่อมผันกลับ ผลวิญญาณปรากฏสู่โลก

บทที่ 91 สุดโต่งย่อมผันกลับ ผลวิญญาณปรากฏสู่โลก

สวบสาบ...

หยางติ้งเทียนก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา ค่อยๆ ล่วงล้ำเข้าสู่พื้นที่ส่วนลึก สีหน้าเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น พร้อมที่จะระเบิดพลังจู่โจมรับมือได้ทุกเมื่อ

อันตรายอย่างยิ่ง

สัตว์พิษที่มีพลังเทียบเท่ากับนักยุทธขอบเขตชีพจรปฐมตายเกลื่อนเต็มพื้น ซากศพจำนวนไม่น้อยถูกฉีกกระชากจนแหลกเป็นชิ้นๆ กระทั่งพวกระดับขอบเขตวงล้อชีวิตก็ยังมีบางตัวนอนทอดร่างจมกองเลือดอยู่ด้วย

หยางติ้งเทียนรู้สึกหนังหัวชาหนึบ เขาก้มลงเก็บกระดองหลังของสัตว์พิษที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรมาคลุมร่างไว้ หากมองเผินๆ ก็แทบไม่ต่างจากสัตว์อสูรในร่างมนุษย์เลยสักนิด

เขาพยายามแนบร่างไปกับผนังผา ลอบลัดเลาะผ่านดงหญ้าพิษเหล่านั้น พลางข่มเสียงการเคลื่อนไหวให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของพวกสัตว์พิษ