บทที่ 84 เงาร่างเหล่านั้น

บทที่ 84 เงาร่างเหล่านั้น

ท้องฟ้ามืดสนิทไปนานแล้ว อุณหภูมิก็ค่อนข้างต่ำ

ในเวลานี้ บนถนนใหญ่ด้านนอกฐานทัพประจำการ ภายใต้แสงไฟสลัวสีส้มของเสาไฟถนน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่มีเงาร่างสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้น

แถวหน้าสุดคือเหล่าคนชราที่ผมและหนวดเคราขาวโพลน พวกเขาบ้างก็แขนขาด บ้างก็ขาขาดไปข้างหนึ่ง บางคนเบ้าตากลวงเปล่าไร้ลูกตา

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการเนื่องจากได้รับบาดเจ็บในสนามรบ

แม้กาลเวลาจะพรากความเยาว์วัยไปจากใบหน้า แม้จะบาดเจ็บจนพิการ ทว่ากลิ่นอายเฉพาะตัวของทหารบนร่างยังคงอยู่ ทำให้มองปราดเดียวก็แยกแยะได้ทันที

ด้านหลังมีคู่สามีภรรยาชราที่หลังค่อมไปนานแล้ว ทั้งสองพยุงซึ่งกันและกัน ด้านหน้ามีรถเข็นคันหนึ่ง