บทที่ 24 เหมือนจะฝึกจนตัวเองพังไปแล้ว

บทที่ 24 เหมือนจะฝึกจนตัวเองพังไปแล้ว

ตึก ตึก

เหลยเหมิ่งหยุดฝีเท้าลง พลางมองไปยังพวกทหารใหม่แล้วเอ่ยถาม "อ้วกจนท้องว่างกันหมดแล้วใช่ไหม"

ถามได้

อย่าว่าแต่อาหารที่เพิ่งกินเข้าไปเลย แม้แต่ข้าวค้างคืนที่ย่อยไปตั้งแต่เมื่อวานยังแทบจะอ้วกออกมาหมดแล้วเถอะ

พวกทหารใหม่ได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจอย่างหมดเรี่ยวแรง

"กองทัพไม่มีทางปล่อยให้ทหารต้องทนลำบาก ปล่อยให้ท้องหิวไม่ได้เด็ดขาด พวกเรากลับไปกินข้าวที่โรงอาหารกันอีกสักมื้อดีกว่า"

เหลยเหมิ่งเอ่ยเสียงดัง

เชี่ย

พวกทหารใหม่ที่เดิมทีรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว พอได้ยินคำว่ากิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที กระเพาะเริ่มบิดเกร็งขึ้นมาอีกรอบ