กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 121: ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย!
“พรวด—!!”
ซืออีซินกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ แสงสีทองจากอักขระบนใบหน้าพลันเจิดจ้าขึ้นอย่างยิ่ง
ในเวลาเดียวกัน ไป๋ซื่อก็ล้มลงทันที พร้อมกับปล่อยลมหายใจทอดยาว
เด็กหญิงตัวน้อยรีบควักโอสถออกจากแหวนเก็บของ คว้าขึ้นมากำใหญ่แล้วกลืนโอสถรักษาอาการบาดเจ็บลงไป
ร่างกายของมนุษย์เงือกกับพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นของต้นเจี้ยนมู่เริ่มฟื้นฟูร่างกายนาง ถึงกระนั้นนางยังรู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแตกร้าวไปหมด
เฮ้อ ถือเสียว่าเป็นการบำเพ็ญก็แล้วกัน
ก่อนหน้านี้ซืออีซินไม่รู้ว่าการใช้《วาจาออก กฎขานรับ》กับผู้ที่อยู่ขั้นต้นแห่งการผ่านทัณฑ์สวรรค์จะได้รับการสะท้อนกลับรุนแรงเพียงใด คราวนี้นางจึงได้รู้แล้ว
เพียงเอ่ยคำว่า【จงหลับใหล】 กระดูกทั่วร่างก็เกิดรอยร้าว การใช้ร่างแก่นทองคำฝืนพันธนาการผู้ยิ่งใหญ่ขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ นับเป็นการฝืนลิขิตสวรรค์