บทที่ 82: คัมภีร์ตัดทางเชื่อมฟ้าดิน

บทที่ 82: คัมภีร์ตัดทางเชื่อมฟ้าดิน

ซืออีซินขมวดคิ้ว

ไม่แน่ใจว่า “ท่านผู้นั้น” แย่งสุนัขของนางไป หรือสุนัขของนางบุกไปรบกวน “ท่านผู้นั้น” กันแน่

นางลังเลอยู่นาน ก่อนเคาะประตูตำหนักเจี้ยนมู่

หลังเสียงเคาะดังขึ้นสามครั้ง ประตูก็เปิดออกเองโดยไร้ลม ภายในกลับไม่มีผู้ใด

ซืออีซินครุ่นคิดว่า “ท่านผู้นั้น” คงต้องการให้นางเข้าไป นางจึงว่ายเข้าไปในตำหนักเจี้ยนมู่ ทว่าทิวทัศน์เบื้องหน้ากลับเปลี่ยนแปลงไปในพริบตา

ที่นี่ไม่เหลือเค้าของก้นทะเลอีกต่อไป

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือลานเรือนอันสงบงดงาม ใบเมเปิลสีแดงชาดค่อย ๆ ร่วงหล่นท่ามกลางแสงอัสดง เสียงใบไม้เสียดสีแผ่วเบา ก่อนตกลงบนโขดหินจำลองอันขรุขระ ภายในลานมีเพียงศาลาริมน้ำหลังหนึ่ง หลังคากระเบื้องสีเขียว ราวระเบียงสีชาด แสงเทียนทอดเงาร่างคนลงบนหน้าต่างกระดาษที่จรดพื้น

ภายในนั้นมีบุรุษสองคนกำลังประลองหมากกันอยู่

มองไม่เห็นใบหน้า เหลือเพียงเงาร่างเท่านั้น