บทที่ 61: ตามใจเด็กอยู่บ้าง

บทที่ 61: ตามใจเด็กอยู่บ้าง

จักรพรรดิเซียวอายุใกล้สี่สิบแล้ว ทว่ากลับมีสภาพราวกับพลังชีวิตใกล้เหือดแห้ง

พลังหยางอ่อนแอถึงขนาดที่เพียงสัตว์อสูรกลืนอัสนีผายลมใส่ก็สามารถทำให้เขากระเด็นตายได้

เขาเพิ่งหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังพูดอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใด สีหน้าจึงเปลี่ยนแปลงไปมาหลายครา

จากนั้นจึงถลึงตากล่าวว่า “บังอาจ! องค์รัชทายาทพาเด็กป่าเถื่อนจากที่ใดเข้าวัง? ไม่รู้จักฐานะและกฎระเบียบเช่นนี้ได้อย่างไร!”

เหล่าขุนนางตกใจจนพากันคุกเข่าลง วิงวอนให้เขาระงับโทสะ

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ!”

ผู้คนหมอบกราบแน่นขนัดอยู่แทบพระบาทจักรพรรดิ ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้ามองพระพักตร์มังกร

ตอนเซียวอวี้เหิงได้ยินจักรพรรดิเซียวตำหนิเขา เขายังไม่มีปฏิกิริยาใดนัก ทว่าพอได้ยินอีกฝ่ายด่าว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่เป็นเด็กป่าเถื่อน สีหน้าของเขาก็เย็นเยียบลงในทันใด

“เสด็จพ่ออย่าได้ทำให้ศิษย์พี่ตกใจ นางมีฐานะสูงส่ง ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เรื่องสูงต่ำของโลกมนุษย์แห่งนี้”