บทที่ 15: หลังแปลงกายแล้วกลับยิ่งเหมือนเขา

บทที่ 15: หลังแปลงกายแล้วกลับยิ่งเหมือนเขา

ดังคำกล่าวที่ว่า คณิตศาสตร์กับสรรพสิ่งแยกจากกันไม่ขาด

ทอพอโลยีในคณิตศาสตร์ไม่พิจารณารูปร่างของวัตถุ หากพิจารณาเพียงโครงสร้างและความสัมพันธ์ของการเชื่อมต่อ

หากมองร่างกายของนางเป็นเชือกเส้นหนึ่งที่บิดพันกันเป็นเกลียว การคลี่คลายจากรูปลักษณ์สัตว์อันบิดเบี้ยวให้กลายเป็นร่างมนุษย์ที่เหยียดขยาย ย่อมไม่เปลี่ยนแปลงแก่นแท้ของสายเลือด เพียงจัดโครงสร้างแขนขาและการกระจายตัวของพลังวิญญาณในห้วงมิติขึ้นใหม่เท่านั้น

เช่นนี้ก็เข้าใจได้ง่ายแล้ว

ซืออีซินใช้นิ้วแตะน้ำทะเลในสระ จากนั้นว่ายไปยังขอบพื้นไม้แล้วเริ่มเขียนสูตร

ให้สายเลือดมนุษย์เงือกเป็น “เมทริกซ์อักขระต้นกำเนิด” ตำแหน่งแก่นภายในเป็นพิกัดมิติ ทิศทางการไหลของเส้นลมปราณเป็นจุดพลังงาน โดยกำหนดสิ่งนี้เป็น M

จากนั้นให้ร่างมนุษย์ที่กำลังจะบำเพ็ญสำเร็จเป็น “เมทริกซ์อักขระเป้าหมาย” และกำหนดเป็น N