เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 285 เรือนหอ
ความมืดยามค่ำค่อย ๆ ทวีขึ้น โลกที่วุ่นวายมาทั้งวันในที่สุดก็สงบลง
หลังจากส่งญาติกลุ่มสุดท้ายที่ส่งเสียงอึงมี่แต่เปี่ยมด้วยคำอวยพรจากใจไปแล้ว กู้ฉางเกิงก็ปิดประตูไม้สีชาดบานหนาของลานบ้านเล็กนั้นเบา ๆ กลอนประตูดังกร๊อบลงมา เสียงแหลมใสนี้ราวกับพิธีศักดิ์สิทธิ์และจริงจังเคร่งขรึม กั้นลมหนาวจัดด้านนอกกับความวุ่นวายทั้งหมดในโลกมนุษย์ออกไปโดยสิ้นเชิง
ชั่วขณะนี้ ลานบ้านเล็กแห่งนี้ ห้องนี้ ได้กลายเป็นดินแดนที่เป็นของพวกเขาสองคนอย่างแท้จริง
ภายในห้อง เตาถ่านรังผึ้งที่ก่อใหม่ลุกโชนเต็มที่ แสงอัคคีสีแดงสดส่องลอดปากเตาออกมา อบห้องทั้งห้องให้อบอุ่นละมุน ความอบอุ่นนี้ขับไล่ความหนาวเย็นทั้งมวลของค่ำคืนฤดูหนาวออกไป เหลือเพียงความอบอุ่นละมุนที่ซึมเข้าถึงไขกระดูกและความสงบเงียบที่ทำให้ใจสบาย
นี่คือเรือนหอใหม่ของพวกเขา ตั้งแต่นี้ต่อไปก็คือบ้านของพวกเขา