เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 259 แม่สามีรู้เรื่องหยินหยาง
ที่แห่งนี้คือที่ตั้งของสำนักนิตยสาร «วรรณกรรมประชาชน» อาคารสไตล์โซเวียตที่ก่อขึ้นจากอิฐสีเทา สง่างาม หนักแน่น แฝงไว้ด้วยความมั่นคงสงบที่ผ่านลมฝนมานับครั้งไม่ถ้วน
หน้าประตูไม่มีป้ายที่ฉูดฉาด มีเพียงแผ่นป้ายไม้เก่าแก่แผ่นหนึ่งห้อยอยู่ ด้านบนเป็นตัวอักษรจีนขนาดใหญ่สี่ตัวว่า “วรรณกรรมประชาชน” ที่นักอักษรศาสตร์ชื่อดังเขียนไว้
แข็งแรงเปี่ยมพลัง ราวกับทุกเส้นขีดล้วนกักเก็บพลังมหาศาลไว้
ที่แห่งนี้ คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าวัยรุ่นวรรณกรรมนับไม่ถ้วนในยุคนี้ เป็นโถงสูงสุดที่กำหนดโชคชะตากรรมของนักเขียนคนหนึ่ง
การได้มีโต๊ะทำงานสักตัวที่นี่ แม้เพียงเป็นการฝึกงาน ก็เป็นเกียรติอันสูงสุดแล้ว
รถจอดอยู่ใต้ตึก
เดิมทีหลินหว่านชิวคิดว่าจะขึ้นไปคนเดียวก็พอ ไม่อยากให้เขาออกหน้าออกตามากนัก
แต่ของที่กู้ฉางเกิงซื้อมานั้นมากเหลือเกิน ถุงตาข่ายใหญ่สองใบ กล่องขนมหนึ่งกล่อง สารพัดชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เด็กผู้หญิงอย่างเธอมีแค่สองมือ ยังไงก็ถือไม่หมด