เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 238 เธอดูแลย่าให้ดี ที่เหลือให้ฉันจัดการ
ไฟหน้ารถจี๊ปสองดวงฉีกค่ำคืนออก แล่นสั่นสะเทือนไปบนถนนดินที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่นานก็เหลือเพียงจุดสีแดงจาง ๆ สองจุด สุดท้ายก็หายลับไปจนหมดตรงหัวมุมปากทางเข้าหมู่บ้าน
บนลานนวดข้าว ผู้คนที่เมื่อครู่ยังคึกคักกันอยู่ทั้งกลุ่ม บัดนี้กลับเงียบลงหมด
ลมยามค่ำพัดมาครั้งหนึ่ง พัดพาความหนาวเย็นเสียดกระดูกมาด้วย และยังพัดเหงื่ออุ่น ๆ ที่ผุดขึ้นตามตัวทุกคนเพราะช่วยกันหามคนจนหายไป
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
ยังจมอยู่กับความวุ่นวายตึงเครียดเมื่อครู่ และความตะลึงที่ ‘เปลือกเหล็ก’ คันนั้นนำมาให้
ในที่สุด อาสามของหลินหว่านชิว ชายฉกรรจ์ที่ปกติชอบสืบเสาะเรื่องต่าง ๆ ที่สุด ก็เป็นคนทำลายความเงียบนี้
เขาเข้าไปชิดกายหลินหม่านชาง กดเสียงต่ำลง อยากรู้อยากเห็นจนเต็มอกแต่ก็ไม่แน่ใจ
แล้วถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “พี่หม่านชาง เอ่อ… คนที่ขับรถเมื่อกี้ คือ… คือฉางเกิงหรือ”
คำถามนี้ของเขาเหมือนโยนก้อนหินลงไปในผิวน้ำสงบเยือกเย็นของทะเลสาบ