เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 พ่อครับ ผมเอง ฉางเกิง ผมกับหว่านชิวกลับมาแล้ว
รถจี๊ปแล่นออกจากตัวเมืองอำเภอ ทางยางมะตอยใต้ล้อไม่นานก็กลายเป็นถนนดินขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ
ยิ่งใกล้บ้าน ทางก็ยิ่งแคบลง และยิ่งกระเทือนมากขึ้น
ทุกครั้งที่รถกระเทือนอย่างรุนแรง ราวกับจะกระชากหัวใจของหลินหว่านชิวออกมาทางลำคอ
ในใจของเธอมีความคิดมากมายยุ่งเหยิงราวกับป่านด้ายที่พันกัน
นอกจาก “ตัวปัญหาตัวยุ่ง” ที่ชื่อกู้ฉางเกิงซึ่งอยู่ข้าง ๆ ฉันคนนี้แล้ว
สิ่งที่มากกว่านั้น คืออารมณ์อันซับซ้อนที่ผุดขึ้นมาในใจตามภาพนอกหน้าต่างรถไฟที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
ที่มองเห็นเต็มไปด้วยผืนดินเหลืองอันแห้งแล้ง เผยให้เห็นความกันดารอันเงียบเหงาและเปลือยเปล่า
นอกหน้าต่างรถไฟมีแต่ทุ่งนาที่โล่งเตียน ในไร่ข้าวโพดที่เก็บเกี่ยวเสร็จแล้วเหลือเพียงลำต้นแห้งครึ่งท่อน
ราวกับมือที่ผอมเห็นกระดูกนับไม่ถ้วนยื่นออกไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่นอย่างสิ้นหวัง