กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 206 วันนี้กู้ฉางเกิง ทำไมรู้สึกเจ้าชู้ๆ
เป็นช่วงบ่ายพอดี ดวงอาทิตย์วันเหมันต์แขวนอยู่บนฟ้า ไม่มีไออุ่นอะไรเลย
แสงสว่างจ้าขาวโพลน สาดจนตาพร่า
ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านป่าต้นหยางขาวที่ไร้ใบในมหาวิทยาลัย ส่งเสียง “อู้อู้”
กิ่งไม้ไหวเอนในสายลม ทอดเงาที่แตกร้าวเป็นหย่อม ๆ ลงบนถนนคอนกรีต
เงาเหล่านั้นสั่นไหวไปตามย่างก้าวของพวกเขา
หลินหว่านชิวเดินอยู่ข้างหน้า เงาของเธอทอดยาวผอมบางลงบนพื้น
ส่วนเงาของกู้ฉางเกิงก็ตามอยู่ด้านหลังเขา ไล่ตามเงาของเธออย่างแนบชิด
ทั้งสองคนเดินหน้าหลังกัน เงาบนพื้นบางครั้งก็ใกล้กัน