กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 188 ใครแปะให้ฉัน คนนั้นต้องฉีกมันออกด้วยมือตัวเอง
คนพวกนั้นที่ก่อนหน้านี้เอาแต่ชี้มือชี้ไม้วิจารณ์คำว่า “หย่าร้าง” ในยามนี้กลับรู้สึกละอายจนไม่มีที่ให้มุดหัว
เสียงปรบมือ ในตอนแรกยังกระจัดกระจาย
ราวกับเสียงประทัดสองสามนัดในวันเหมันต์ แต่ไม่นานก็เชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว
“แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!”
เสียงปรบมือชัดเจนและดังลั่น สะท้อนก้องไปทั่วที่โล่งเล็ก ๆ หน้าแผงประกาศ
สลายความอึดอัดและความเงียบงันที่ทำให้แทบหายใจไม่ออกเมื่อสักครู่ให้หมดไป
ที่ขอบฝูงชน ชายวัยกลางคนผู้สวมแว่นตาและหวีผมเรียบกริบกำลังปรบมืออย่างออกแรง ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยการชื่นชมและความประหลาดใจปนยินดี