กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ซ่งเหวินจวิน เธอกลัวแล้ว
เวลาต่อจากนั้น ซ่งเหวินจวินใช้ชีวิตอยู่ราวกับอยู่ในสภาพมึนงงงวยไปเกือบทั้งหมด
หลังจากเสียงปรบมือดั่งอัสนีคำรามจางลง ผู้บริหารมหาวิทยาลัยก็รีบออกมาประสานสถานการณ์
กล่าวถ้อยคำตามมารยาทอยู่ไม่กี่ประโยค ในที่สุดก็ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง และการเสวนาก็ดำเนินต่อไปได้
เพียงแต่บรรยากาศบนเวทีประธานได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
ซ่งเหวินจวินกลับไปนั่งยังที่นั่งของตน ซึ่งอยู่ข้าง ๆ หลินหว่านชิว
ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวนั้น เธอกลับเดินราวกับต้องข้ามภูเขาข้ามน้ำ
เธอไม่มีท่าทีหยิ่งยโส มองคนอื่นต่ำต้อยเหมือนตอนแรกที่มาเหลืออยู่อีกแล้ว ทั้งตัวราวกับถูกดึงกระดูกสันหลังออกไป เหลือเพียงความหดหู่และความอับอายที่เข้มข้นจนละลายไม่ออก