เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 เอ่อ...ผู้อำนวยการนิตยสารคนนั้น คือแม่ของผมครับ
รองหัวหน้าสถานีหลี่คลุกคลีอยู่ในวงสังคมมาหลายปีขนาดนี้ จะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าคำพูดของโจวเจี้ยนจวินหมายความว่าอะไร
นี่ไม่ใช่แค่การยกเว้นเงิน 500 หยวนให้เขา แต่ยังเป็นการยื่นบันไดให้เขาลง รักษาหน้าตาให้เขา แถมยังเสนอออกเงินสำรองให้ก่อนด้วย ทำเอาธรรมเนียมน้ำใจครบถ้วนถึงสุดขีด
เขามองคนหนุ่มตรงหน้าที่ถึงจะอ่อนแอแต่แววตากลับเปิดเผยตรงไปตรงมา ในใจรู้สึกห้ารสปนเป
ถึงเขาจะเป็นคนเห็นแก่ตัวและพลิกแพลงเก่ง แต่หัวใจคนก็ล้วนทำจากเนื้อ
เมื่อเผชิญกับความจริงใจและไมตรีที่จู่โจมเข้ามาของโจวเจี้ยนจวิน ในใจเขาก็ยังถูกสะเทือนอย่างจับใจ
“น้องชายโจว! นาย... นายพูดอะไรอย่างนั้น!”
ท่าทีของรองหัวหน้าสถานีหลี่ก็จริงใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในถ้อยคำมีแต่ความเปิดอก
“นายลดให้พี่ตั้ง 500 หยวน พี่ชายก็ได้เปรียบลิ่วฟ้าแล้ว ถือว่าให้เกียรติกันมากแล้ว! ส่วนอีก 500 ที่ให้นักเรียนหลิน... ฉัน... ต่อให้ต้องเอาหม้อมาตอกขาย ฉันก็จ่ายเองได้! จะให้นายออกเงินสำรองได้ยังไง!”
“เรื่องนี้ตัดสินกันแค่นี้”