กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 ขอความช่วยเหลือ
ดังนั้น ลู่เจ๋อหยวนคนเมื่อครู่ที่ร้อนรนจนแทบอยากก้าวข้ามลงไปสามชั้นบันไดในก้าวเดียวนั้นก็หายไปแล้ว เขาจัดปกเสื้อที่ยุ่งเหยิงเพราะวิ่งมาของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเผลอยกมือลูบผมสองครั้ง จากนั้นจึงก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่จงใจผ่อนให้ช้าลง ดูสุขุมแต่ก็ยังไม่ขาดความเร่งร้อน ทีละก้าว ๆ เดินลงไปชั้นล่าง
เสียงฝีเท้าในบันไดดังจากไกลเข้ามาใกล้ หลินหว่านชิวเงยหน้าขึ้น พอดีเห็นลู่เจ๋อหยวนเดินออกมาจากประตูตึก
เขาคงวิ่งมาจนใจร้อน ลมหายใจยังไม่ค่อยสม่ำเสมอ ผมที่หน้าผากก็ยุ่งเล็กน้อย พอเห็นหลินหว่านชิว ในดวงตาสดใสคู่นั้นของเขาก็มีความยิ้มที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
หลินหว่านชิวมองเขา ไม่ได้เอ่ยคำเกรงใจอะไรมากมาย