กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 ผมเข้าหอพักนักศึกษาหญิงได้ เพราะผมเป็นอาจารย์ครับ
ในจังหวะที่บรรยากาศตึงเครียดราวกับกระบี่ชักหน้าไม้ง้างนั้นเอง เสียงพูดคุยหัวเราะของนักศึกษาหญิงสองคนก็ดังมาจากไกลเข้ามาใกล้ ทำลายอากาศที่หยุดนิ่งนี้ลง
เพื่อนร่วมหอพักอีกสองคนของหลินหว่านชิว คือซูถิงและหลี่เชี่ยน พอดีกลับมาจากข้างนอก
หลี่เชี่ยนที่เดินอยู่ข้างหน้ามีนิสัยค่อนข้างเก็บตัวเล็กน้อย พอเห็นกู้ฉางเกิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเพียงแวบเดียว ฝีเท้าก็ช้าลงทันที เธอดึงแขนเสื้อของซูถิงที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเก้อเขิน แล้วก้มหน้า เอ่ยด้วยเสียงเบาแผ่วราวกับเสียงยุงว่า “สวัสดีค่ะอาจารย์กู้”