เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 วันนี้ฉันมาเพื่อพาลูกชายกลับเมือง
แม่ของกู้ฉางเกิง ซ่งเหวินจวิน ราวกับไม้เท้าไม้มะเกลือที่ถูกขัดเงาอย่างพิถีพิถัน ถูกเสียบเข้าไปในลานบ้านของตระกูลหลินที่คลุกเคล้าไปด้วยมูลไก่และโคลนเลนอย่างฝืนใจ ทั้งตัวเธอแผ่ความแข็งกระด้างและความสะอาดบริสุทธิ์ที่ไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมออกมาทุกอณู
หวังซิ่วหลานเอ่ยคำว่า “แม่ของลูกเขยหรือลูกสะใภ้” ออกมา ด้วยความกระตือรือร้นอันเป็นเอกลักษณ์ของคนชนบทและความประจบเอาใจที่เกือบจะเป็นการอ้อนวอน เธอถูมือกับผ้ากันเปื้อนจนแทบจะถูผ้าปะที่บางเฉียบอยู่แล้วนั้นให้ขาด ใบหน้ามีรอยยิ้มพอกพูน ทุกรอยย่นล้วนเขียนไว้ด้วยความตึงเครียดและความต่ำต้อย เธออยากก้าวเข้าไปจับมือซ่งเหวินจวิน นั่นเป็นวิธีแสดงไมตรีที่เรียบง่ายที่สุด เหมือนหญิงในหมู่บ้านคุยเรื่องสัพเพเหระในบ้าน ใช้การสัมผัสทางกายเพื่อกระชับความสัมพันธ์อย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า ซ่งเหวินจวินเพียงถอยหลังครึ่งก้าวอย่างเบา ๆ