กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 อย่าแตะต้องฉัน!
ประโยคที่หลินหว่านชิวเอ่ยว่า “จริง ๆ แล้ว…คุณกลับเข้าเมืองก็ดีเหมือนกัน” ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงบ่อน้ำลึก ระลอกคลื่นที่กระเพื่อมขึ้นยังไม่จางหายไปแม้เวลาจะผ่านเนิ่นนาน
อากาศบนโต๊ะอาหารแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังซิ่วหลานและหลินหม่านชางแข็งทื่อราวกับก้อนโคลนที่ถูกตากแห้ง พวกเขามองลูกสาวของตัวเองอย่างตกตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและการตำหนิ
ในสายตาของพวกเขา ลูกเขยพูดจาซาบซึ้งกินใจถึงเพียงนี้ ลูกสาวกลับไม่รู้สึกขอบคุณ ยังพูดคำโง่ ๆ ที่เหมือน “ผลักไสออกไป” เช่นนี้อีก ช่างเป็นคนที่ถูกน้ำมันหมูบังตาเสียจนมองอะไรไม่ออก
หลังความตกตะลึงบนใบหน้าของกู้ฉางเกิงผ่านไป สิ่งที่ตามมาคือความผิดหวังที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า