กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 90 ลำเอียงได้ถึงเพียงนี้
“เด็กคนนี้ ทำไมถึงได้ใจร้อนขนาดนี้”
“ไม่ใช่ว่าอาสามใจจืดใจดำนะ อยู่ในเมืองฉันเองก็ลำบากเหมือนกัน”
“เรื่องของพ่อเธอ มันเป็นความผิดของฉัน เดี๋ยวฉันจะไปที่หลุมศพเขา ขอโทษเขาดี ๆ คุยกับเขาดี ๆ ทุกเทศกาลตรุษสารท เครื่องเซ่นจะไม่ขาดสักอย่าง”
“พ่อเธอคงไม่ต้องการให้เราทั้งครอบครัวทะเลาะกัน ให้คนอื่นหัวเราะเยาะ”
เจียงต้าชวนยิ้มหน้าเสแสร้ง พูดออกมาช่างเบาสบายเสียจริง
“ใช่แล้ว ต้าชวนเขาก็ยุ่งในเมืองเหมือนกัน ต้าชวนเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ยังขอโทษเธอ ทำถึงขนาดนี้ก็ถือว่าถึงที่สุดแล้ว”
“อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขโมยเงินที่พ่อเธอใช้รักษาชีวิตไปเล่นการพนัน พ่อเธอก็คงไม่ตาย”