กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 382 จงใจ
สี่วันต่อมา ตอนเที่ยงตรง
ตงเสี่ยวอวี่หันไปมองเติ้งเหวินอัน เขายังนอนอยู่บนเตียง
ตั้งแต่เขาเขียนนิยายจบ ทุกวันพอตื่นมากินมื้อเช้าเสร็จ ก็จะไปนอนบนโซฟาหรือไม่ก็บนเตียงจนถึงเวลากินมื้อเที่ยง
เติ้งเหวินอันจะนอนเล่นมือถืออย่างมากก็แค่สิบกว่านาที แล้วก็หลับตาลง
ส่วนใหญ่เขาไม่ได้หลับหรอก เวลาอยู่คนเดียว ตื่นแล้วก็ไม่ค่อยหลับต่อได้
เขาแค่อยากหลับตา ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
นอกจากหายใจ พลิกตัวบ้าง ลืมตาบ้างแล้ว เขาก็แทบจะเลิกขยับร่างกายและใช้สมองไปเลย
ส่วนที่ตงเสี่ยวอวี่รู้ว่าเติ้งเหวินอันยังไม่หลับ ก็เพราะพอชวนคุย เขาจะตอบกลับทันที
ตงเสี่ยวอวี่ตั้งชื่ออาการแบบนี้ว่า อาการตกค้างหลังเขียนนิยาย